Welkom!

Laat ik me even kort voorstellen. Mijn naam is Patrick van Eldert, Surfivor, oud-Marinier en in 2016 gediagnosticeerd met een complex Posttraumatische Stressstoornis (ofwel PTSS).

Na mijn uitzending in 2012 begon mijn wereld om me heen langzaam in te storten. Ik sliep steeds slechter, ging slechter voor mezelf zorgen en had constant stress. In eerste instantie verweet ik de vage klachten aan een schouderblessure die ik tijdens de uitzending had opgelopen. Maar naarmate de tijd verstreek werden de klachten steeds erger en vreemder. Van paniekaanvallen tot aan zware herbelevingen. Mijn kwaliteit van leven liep dramatisch achteruit.

Op het dieptepunt sliep ik hooguit 2-3 uur per nacht, altijd onderbroken en het liefst pas wanneer de zon weer op begon te komen. Geteisterd door angsten eindigde ik in een sociaal isolement. Verstopt op de bank tussen de “veilige” muren van mijn huis.

 

Mijn hulpvraag binnen Defensie werd slecht en hooguit half gehoord. Ik werd van het kastje naar de muur gestuurd en voelde me niet serieus genomen. Toen ik besloot buiten Defensie verder te zoeken werd er al na het eerste intakegesprek geconstateerd dat ik kampte met een complexe variant van een Posttraumatische Stressstoornis, wat kort gezegd inhoudt dat ik last had van meerdere traumatische ervaringen. Na lang doorzoeken bleek het om ruim 10 nare ervaringen te gaan die me niet meer los lieten.

Ik stond voor een zware opgave: een leven vol ernstige klachten accepteren of het zwaarste gevecht van mijn leven aangaan.

Gezien de manier waarop ik mezelf door de dagen heen moest slepen was er eigenlijk geen keuze andere mogelijk. Ik moest mijn schouders eronder zetten en het gevecht aangaan. Dit kon zo niet langer.

 

 

Na een hardnekkige strijd van meerdere jaren ben ik stap voor stap verder uit de greep van de PTSS gekomen. Het verwerken van de trauma's in combinatie met het rouwproces, dat daarna pas op gang kon komen, was zwaar. Daar ga ik geen doekjes om winden. Maar gaandeweg ervaarde ik dat ik weer meer kleuren ging zien, ik voelde de wind weer op m'n huid en ik durfde heel voorzichtig de relatief veilige muren van mijn huis te verlaten.

In 2018 besloot ik dan ook om een voor mij zeer gewaagde trip te maken, het beklimmen van mount Kilimanjaro. Met z'n 5895 meter de hoogste berg van Afrika en één van de 7 summits.

 

 

Deze trip was een enorme boost voor m'n zelfvertrouwen, maar ik was er nog lang niet. Er lag nog een hoop op m'n bordje, dus het was tijd om door te pakken.

In de lente van 2021 kwam ik in een minder goede periode terecht. Ik merkte dat het me, ondanks allerlei pogingen, niet lukte om constructief iets te ondernemen wat me van de bank af hield. Steeds vaker schaakte ik mezelf lusteloos achter de TV, suf starend naar een serie die maar half binnen kwam. Het lef om echt actie te ondernemen en erop uit te gaan was nog altijd onderontwikkeld en niet terug op m’n oude niveau. 

Toen ik de website van het veteranen Instituut af struinde in de hoop iets te vinden wat me verder zou kunnen helpen stuitte ik op een bericht van Stichting Surfivor. "Wacht eens even" dacht ik, dat klinkt interessant! Ik woon immers al een paar jaar in Den Haag maar heb nooit het lef gehad om te gaan surfen. 

Na wat onderzoek en het kijken van de documentaire Resurface was ik er klaar voor. Dit was de stap die ik moest gaan zetten om verder te kunnen komen. Dit was de stap om weer echt wat van mijn leven te kunnen gaan maken....

En met succes! 

 

Na een kort contactmoment was de inschrijving rond en voor ik het wist stond ik op een board, in zee, m'n eerste golf te pakken. Een machtig gevoel van rust, kracht en puur geluk overspoelde mij en mijn leven. Voor het eerst in jaren kon ik aan niets anders denken dan de zee, het moment waarin ik me bevond en de zon op mijn gezicht.

Na een paar geweldige surf sessie bleef de positieve golfbeweging van de surf therapie voortvloeien in mijn leven. Ik schreef me in voor de Vrijwillige Reddingsbrigade Den Haag, ben Lifeguard geworden en heb een prachtig eerste seizoen op het strand gehad. Ik ben gestart aan de HBO-verpleegkunde, een enorme stap voor me omdat ik me daar ondertussen al veel te oud voor vond. Het voelde als een kans die ik door de PTSS gemist had.

Gedurende de zomer groeide mijn zelfvertrouwen en (daad)kracht naar een dusdanig niveau dat het idee in me opkwam om iets terug te doen. Iets terug te doen voor Surfivor, voor de mensen om me heen en de veteranen en hulpverleners waarvan ik weet dat er nog zoveel mensen rondlopen die last hebben van de slepende PTSS klachten.

Ik besloot dat het tijd was om op te durven staan. Op te staan voor mijn lotgenoten, voor de helden die dagelijks te maken krijgen met de minst leuke kant van de samenleving en die dagelijks moeten knokken tegen het beest wat PTSS heet. 

Aangezien ik geen psycholoog ben, maar hooguit een ervaringsdeskundige kan ik op het gebied van therapie niets bieden.

Sporten is mijn lust en mijn leven. Watersporten zoals surfen en suppen zijn daar, dankzij stichting Surfivor, weer een enorm onderdeel van geworden.

En daarom heb ik het wilde idee opgevat om mee te doen aan de alternatieve Elfstedentocht. Een barre tocht van totaal 220 km in 5 dagen tijd. Tijdens deze tocht en de aanloop daar naartoe wil ik zoveel geld en awareness verzamelen om onze veteranen, hulpverleners en hun familie de mogelijkheid te bieden om hun leven weer zo goed mogelijk op de rit te krijgen. 

Dit doe ik door een grote inzamelactie te starten om Stichting Surfivor te helpen nog meer Surfivors te creëren.

Wil jij onze helden helpen? Doneer vandaag nog, onze dank is groot!